توسعه حملونقل ریلی بهعنوان یکی از زیرساختهای اصلی بخش معدن و صنایعمعدنی کشور با چالشهای جدی مواجه است. براساس آمارهای منتشرشده، سهم حمل بار معدنی از کل بار ریلی از ۷۱.۴ درصد در سال ۱۳۹۸ به ۵۳.۸ درصد در سال ۱۴۰۲ کاهش یافته است. در حالی که با افزایش تولید فولاد طی ۵ سال گذشته، حملونقل ریلی در این حوزه روند نزولی داشته و سرعت بازرگانی نیز از ۳.۷۸ کیلومتر بر ساعت در سال ۱۴۰۰ به ۳.۰۲ کیلومتر در سال ۱۴۰۲ رسیده است. رسوب زیاد واگنها در مبادی و مسیر، عدمتخلیه بار متناسب با ظرفیت در اسکلههای تجاری و اجبار به حملونقل جادهای از چالشهای اصلی این بخش است. برای حل این مشکل، سرمایهگذاری ۴.۹ میلیارد یورویی برای توسعه ۲هزار و ۲۲ کیلومتر خطوط جدید و هزار و ۲۵۵ کیلومتر خط دوم برآورد شده است. در حالی که حملونقل ریلی ۳ تا ۵ برابر جاده ظرفیت ایجاد میکند و بهازای هر تن کیلومتر انتقال بار از جاده به ریل، ۳۵ سیسی در مصرف سوخت صرفهجویی میشود.
بدون شک امکان دسترسی به لجستیک پایدار و باکیفیت بهنحویکه از سرعت سیر مناسب و هزینه قابلقبول برخوردار باشد، در توسعه تجارت نقش بسیار حائزاهمیتی دارد؛ چه بسیار معادن باکیفیتی در دنیا تنها بهدلیل نداشتن امکان دسترسی به این مهم، تاکنون دستنخورده باقی ماندهاند. برای مثال، میتوان به معادن شرکت SBDT در کشور گینه اشاره کرد که اگر بتوان مسئله لجستیک آن را حل کرد، فصل جدیدی از توسعه این شرکت و معادن آن آغاز میشود. در بین اقلام تولیدی در کشور، مواد معدنی و صنایعمعدنی جزو بارهای ریلپسند بوده و در سالهای قبل نیز سعی شده است در بیشتر معادن بزرگ، دسترسی ریلی به شبکه کشور در اولویتهای طرحهای تجهیز قرار گیرد،اما کاهش سهم بار ریلی بخش معدن و صنایعمعدنی و کاهش سرعت بازرگانی در سالهای اخیر بهشدت بخش معدن را دچار چالش کرده است.
منبع: روزنامه صمت
